The Minorities of the Middle East should stay in their homeland

Dr. Evangelos Venetis

Head of the Middle East Research Project

Hellenic Foundation for European and Foreign Policy - ELIAMEP

Well, it seems that the long expected clash of civilizations seems is just being unfolded before our eyes! For a century the Christians of the Middle East have been shrinking in terms of population and geography due to various events, e.g. the genocide of Armenians, Greeks and Assyro-Chaldaeans by the Young Turks, the exile of Christians, especially Muslims in occupied Palestine by Israel etc. Today in Syria and Iraq, the fate and future of Christianity, the Yezidis and other minority religions are put into question the actions by the Sunni Islamic Wahabis (wrongly termed “jihadists” by international media) of the Islamic State, otherwise Caliphate. The ongoing persecution of Christians, the Yezidis, the Shiites and the Kurds reveal the inability of the governments of these areas to protect their citizens. It is a clear manifestation of cultural conflict between East and West with the existing extremism constituting only skirmishes in a war that has just begun.

In this context it is crucial for minorities to remain in their homeland in order to ensure the continuity of their presence as a vital sign of cultural diversity and tolerance. The initiative of the French Foreign Minister Laurent Fabius to invite Christians of Iraq to emigrate to France is undoubtedly an act of humanity and should both be applauded. However,this act sets a precedent in view of depopulating the Middle East of its minorities; thus the French initiative could be amended. The invited guests must have a temporary presence in Europe until the restoration of security and geopolitical stability of Iraq and the region. As for other minority populations in Iraq, the international community should praise the Iraqi government for accommodating and protecting Christians and Yezidis in the Shiite and Kurdish provinces of Iraq. The international community needs also to support the Iraqi government in this project by providing resources and expertise to establish immigration centers as temporary residence in the above districts. Thus they can keep the minorities in the natural and cultural environment ensuring cultural continuity in space and time.

If the international community does not cooperate politically with the governments of the Middle Eastern for the active and effective protection of minorities in these countries, then this war will be long with an unpredictable outcome. If the international community does not create a fund aiming to implement this initiative, it will be the first time in two thousand years that Christianity and other religions could be eradicated terms of numbers from the geographical and cultural context that gave birth to them. And if that happens, then we will talk about the creation of a new, this time cultural, war between Islam and the West. Then the Middle East would lose its multiculturalism and would acquire a cultural worldview of lack of tolerance leading eventually to the full clash of civilizations.

About “Jihadists”

Dr. Evangelos Venetis

Head of the Middle East Research Project

Hellenic Foundation for European and Foreign Policy – ELIAMEP, Athens, Greece

The deteriorating security in Iraq because of the Sunni Wahabbis of the Islamic State is an unexpected phenomenon in terms of its rapid spread. The atrocities against Christians, the Yezidis and Shiite Muslims in Iraq are similar to those occurring in neighboring Syria. The power vacuum in the region does not allow the governments of these countries to protect minorities and the indifferent ... West is interested only in words. Meanwhile the "jihadists" act freely. Given that the term does not exist in the history of Islam, the question arises: Is it right to call them "jihadists"?

First they are not "jihadists" but Sunni-Mujahideen-fighters for the faith-Wahhabi Islamists. These are the correct terms that characterize Sunni fighters in Iraq. The term "jihadist" is wrong. And we elaborate: Linguistically it is a transatlantic and European imperial neologism of the media and some researchers; it does not adequately reflect the content and way of thinking of the Sunni Islamists. Etymologically it derives from the term "Jihad" [= effort (in the path of God), holy war "]. However, the term "jihadist" is not found in the vocabulary of any western language, or even Arabic.

The ambiguity and misunderstanding of the term "jihadist" has a conceptual dimension. If we accept that it is used as a term synonymous with the aforementioned, then the question arises: if those representing the Islamic State in Mesopotamia are Jihadists, then who are the Taliban in Afghanistan and Pakistan and the Islamists in Yemen and Africa? Of course these are the same branch of radical Sunni Islam without any doctrinal difference. So it is wrong to differentiate the name of Sunni Islamists in Iraq, Syria and the rest of the world.

Furthermore, given that in political Islam Jihad is a common concept in political and moral practice of Sunni and the Shiite Muslims; for example, is not Hezbollah in Lebanon "jihadist"? So why should we use the term improperly only about radical Sunni Islam?

Hence the wrong use of the term "Jihadists" by the international and domestic media and part of the research community contributes to further confusion in the mind of the average man in the West about Islam and about the developments in the Islamic world. With this in mind, it is right to avoid the use of the term "jihadists" for the Islamists and the terms "Mujahid(in)" or "fighter for the faith 'and to clear up the case for Sunni Islamist or Shiite. Hence this linguistic preciseness helps us to have a clearer perception of what is happening in Islam.

Silence constitutes complicity in Gaza

Dr. Evangelos Venetis

Hellenic Foundation for European and Foreign Policy – ELIAMEP, Athens, Greece

Kathimerini, 02/08/2014

International law is violated openly and systematically in Gaza. The thousands of dead and injured Palestinian civilians manifest clearly that the Israeli attack on Hamas artillery is disproportionate. There is no international law prescribing that the right to safety can justify the occupation and slaughter of innocent civilians. The Israeli strategy in Gaza acts against the prospect of peace and the integrity and existence of the Palestinian people. Additionally there can not be a collective punishment of a people due to the policy of their government.

While Israel itself trying to maintain his own safety in a hostile environment, it is doomed to be a militarized state due to its policy in Palestine. The ground invasion of Israel in Gaza is fruitless and annuls the leading and realistic Sharon policy, returning to an ineffective past policy. Also Israel's policy in Gaza leaves exposed and vulnerable Mahmoud Abbas within the political arena of the Palestinians in the West Bank, jeopardizing its stability.

Greece with its special relationship with both Palestine-Muslim world and Israel needs to act fast and help break the deadlock in the context of international community. Greece needs to justify its special position in the world map of people who fought and fight for independence and human dignity. The Greek government should take the initiative in both the EU and the UN and regional bilateral level to raise awareness in the largely indifferent international community and stop the ongoing heinous crime. The mobilization of international justice remains a desideratum at this time. Undoubtedly silence is complicity.

Μια στο  καρφί και μια στο πέταλο:

Δεν πείθει ο Έρντοαν για την Γάζα

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης,

Υπεύθυνος Ερευνητικού Προγράμματος Μέσης Ανατολής - ΕΛΙΑΜΕΠ, evenetis77@yahoo.com

Καθημερινή, 21/05/2014

Η έντονη ρητορική στην οποία επιδίδεται ο πρωθυπουργός της Τουρκίας την τελευταία πενταετία στο Παλαιστινιακό τον έχει καταστήσει επικοινωνιακά εντός και εκτός Τουρκίας σε έναν από τους κύριους υπερασπιστές των Παλαιστινίων: άφησε άναυδο τον Σιμόν Πέρεζ στο Νταβός το 2009, υποστήριξε τους Τούρκους ακτιβιστές του Μαβί Μαρμαρά το 2010 και έχει καταφερθεί επανειλημμένα φραστικά εναντίον του Τελ Αβίβ με αφορμή τις κατά καιρούς κρίσεις που λαμβάνουν χώρα στην Γάζα. Ο χρόνος όμως πέρασε και οι εν λόγω κινήσεις φαντάζουν ανεπαρκείς εμπρός στις εξελίξεις. Εκτός από λόγια και κινήσεις εντυπωσιασμού έχει προβεί σε πράξεις ουσίας ο Έρντοαν; Ουσιαστικά όχι.

Η ανθρωπιστική βοήθεια της Τουρκίας, μέσω μάλιστα του Ισραηλινού καναλιού, όχι μόνο δεν παρηγορεί αλλά αφήνει εκτεθειμένους τους Παλαιστινίους στην Γάζα, οι οποίοι περιμένουν κάτι πιο χειροπιαστό από την Άγκυρα.

            Διπλωματικά το τουρκικό ΥΠΕΞ έχει μειώσει στο ελάχιστο δυνατό σημείο το επίπεδο διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ και έχει ακυρώσει το πλαίσιο στρατιωτικής συνεργασίας. Οι τομείς μείωσης συνεργασίας των δύο πλευρών είναι σημαντικοί αναμφίβολα και καταδεικνύουν το μέγεθος της κρίσης. Ωστόσο κάτι τέτοιο θα ευσταθούσε εάν και οι εμπορικές σχέσεις των δύο χωρών ακολουθούσαν την ίδια πτωτική πορεία. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Το αντίθετο μάλιστα.

            Οι τουρκο-ισραηλινές εμπορικές σχέσεις όχι μόνο δεν μειώθηκαν την τελευταία πενταετία αλλά αυξήθηκαν με πρωτόγνωρους ρυθμούς. Αναμένεται δε το τρέχον έτος να φτάσουν σε κορύφωση με συνολικό όγκο συναλλαγών τα 5 τρις. δολ, ενώ το 2008 άγγιζε τα 3,8 τρις. δολ. Οι επιχειρηματίες των δύο χωρών συνεχίζουν ακάθεκτοι την συνεργασία τους παρά την ρητορική του Έρντοαν. Μερικοί δε από τους Τούρκους επιχειρηματίες μάλιστα μετέχουν και στο τριήμερο πένθος στη Τουρκία για τους νεκρούς Παλαιστινίους στην Γάζα εν τω μέσω του Ραμαζανίου...

Μπορεί ο Τούρκος υπουργός οικονομικών να δικαιολογεί την εν λόγω αντίφαση ως διαφοροποίηση μεταξύ της διακρατικής πολιτικής και των προσωπικών οικονομικών σχέσεων, αλλά δεν πείθει. Τα οικονομικά δεδομένα μιλούν από μόνα τους και προφανώς υπάρχει αναντιστοιχία μεταξύ λόγων και έργων της τουρκικής κυβέρνησης στο εν λόγω ζήτημα. Ανεξάρτητα από το είδος των αιτίων (η κοινή γνώμη της Τουρκίας εν όψει προεδρικών εκλογών, η σημασία των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων για την οικονομία της Τουρκίας παγκοσμίως κλπ.) που υπαγορεύουν αυτή την μανιχαϊστική στάση της Τουρκίας, βέβαιο είναι ότι, όταν δεν υπάρχει συμφωνία λόγων και έργων, τότε τα λόγια χάνουν την σημασία τους και τα έργα μιλούν από μονά τους.

Γάζα: Το δένδρο της ειρήνης ποτίζεται με αίμα

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης,

Υπεύθυνος Ερευνητικού Προγράμματος Μέσης Ανατολής - ΕΛΙΑΜΕΠ, evenetis77@yahoo.com

Καθημερινή, 14/07/2014

Η πρόσφατη αναζωπύρωση και εν εξελίξει σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς δεν είναι κάτι καινούριο, δεν είναι η πρώτη φορά και ούτε η τελευταία. Στην μακρά περίοδο επτά δεκαετιών περίπου του Παλαιστινιακού Προβλήματος οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες κρίσεις. Το ίδιο και η διεθνής κοινότητα η οποία «ανήμπορη» απλώς αναλώνεται υποκριτικά σε δηλώσεις ανησυχίας, προβληματισμού και εκκλήσεις επαναφοράς «στην ηρεμία». Λες και υπάρχει ηρεμία στην Παλαιστίνη, όταν σιγούν τα τύμπανα του πολέμου, με τόση ισραηλινή εποικιστική δραστηριότητα που βρίσκεται σε εξέλιξη…

            Όσο κυνικό και αν διαβάζεται αυτό το σχόλιο, το διακύβευμα αυτή της κρίσης είναι περισσότερο η εξάσκηση των εμπλεκομένων σε νέες πολεμικές τακτικές και την ανίχνευση των δυνατοτήτων και της προσαρμοστικότητας του άλλου παρά κάποια προσπάθεια αλλαγής των στρατηγικών δεδομένων στο έδαφος, πολύ περισσότερο η επιδίωξη ειρήνευσης.

Το διαρκώς και σιωπηρά εν καιρώ ειρήνης εξαπλωνόμενο εποικιστικά Ισραήλ νιώθει ανασφάλεια με την διαρκώς βελτιούμενη βλητική ικανότητα της Χαμάς και προσπαθεί να την περιορίσει κυρίως μέσω των πληροφοριών και επιλεγμένων χειρουργικών χτυπημάτων στις υποδομές της Χαμάς. Η προοπτική χερσαίας επέμβασης στην Γάζα φαντάζει ανόητη και ανούσια, καθώς δεν θα αποφέρει τίποτε στο Ισραήλ. Επομένως το Τελ Αβίβ με αυτή την κρίση δοκιμάζει και βελτιώνει το σύστημα αεράμυνας του έναντι των βλημάτων της Χαμάς.

Οι μαχητές της Χαμάς, παρότι τεχνολογικά και εξοπλιστικά μειονεκτούν ασύγκριτα έναντι του Ισραήλ επιδεικνύουν επιμονή στην τακτική της καλλιέργειας ανασφάλειας ανάμεσα στους πολίτες του Ισραήλ μέσω της βλητικής της ικανότητας. Και είναι αλήθεια ότι το καταφέρνουν και παράλληλα βελτιώνονται στην εξάσκηση τους αναφορικά με την χρήση του πυροβολικού της. Παλαιότερα οι παλαιστινιακές ρουκέτες έπεφταν με το που εκτοξεύονταν. Σήμερα χτυπούν, με ανακρίβεια ακόμη, όλες τις πόλεις του Ισραήλ. Η βελτίωση των βλητικών και εν γένει επιχειρησιακών ικανοτήτων της Χαμάς βασίζεται στις κατά καιρούς κρίσεις με το Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές έχουν τις απώλειές τους. Το Ισραήλ νιώθει ανασφαλές. Το κόστος όμως για την Χαμάς και τους Παλαιστινίους είναι τα θύματα τα οποία συνήθως είναι δεκαπλάσια των Ισραηλινών, απόρροια της στρατιωτικής τεχνολογικής καχεξίας της Χαμάς. Στρατηγικά και ψυχολογικά ο μωσαϊκός «οφθαλμός αντί οφθαλμού» καθορίζει την στάση των εμπλεκομένων στην παλαιστινιακή κρίση χωρίς προοπτική αλλαγής της στάσης τους βραχυπρόθεσμα με την κατά τα άλλα ειρηνοποιό Δύση απλώς να παρατηρεί εξ’αποστάσεως...

The Fall of the West in Mesopotamia

The Fall of the West in Mesopotamia: Repeating Mistakes in Syria and Iraq

Dr. Evangelos Venetis

Head of the ELIAMEP Middle East Research Project

The current situation in Iraq is not surprising. It was foreseen in the August 2013 article in the Kathimerini titled 'Mesopotamia is after the Mantle of the Prophet," highlighting the geopolitical instability in Iraq despite that the international and Greek media were dealing with Syria, where (the latter) was not concerned with the economic crisis in Greece. Iraq was a “simmering volcano.”

Today Iraq is destabilized because of the repeatedly frivolous and unrealistic foreign policy decisions of the U.S. and Britain in 2003 (the US-British invasion of Iraq and fall of Saddam Hussein) that unleashed the forces of destabilization of Al-Qaeda in Mesopotamia. Similarly, the persistence of the West on the issue of Syria in the last three years to oust the Assad leadership of the country is repeating the same tragic error of 2003 in Iraq. The operational skill and influential Sunni Wahhabis in Iraq today have was consolidated in Syria and the experience gained against Assad. The West desperately wanders without knowledge of developments in the region: On the one hand it supports the Wahhabi Sunnis in Syria and on the other they are its enemies in Iraq.

The severity of the situation in Iraq is illustrated by the fatwa of the Shiite Grand Ayatollah Sistani urging Shiites to fight against the Wahhabis. When the elder Sistani and the so-called apolitical one of the Shiite clergy, made such a statement, it is easy to understand the magnitude of the war in Iraq. Yes, the West needs to understand that Iraq is now at war not in a crisis. The main challenge now is securing the unity of Iraq whilst the trisection of the country seems to be closer than ever.

The attitude of the West in Iraq should be figured out in connection with its policy in Syria and its stance to Assad. The West is challenged to choose allies in the region. The western policy of instability cannot but destabilize the Middle Eastern countries one after the other. No doubt the destabilization of Iraq and Syria comes from the Arab Peninsula, a U.S. ally in the region. If the West does not establish a realistic policy in the region immediately, then the power vacuum will be filled by regional powers both Sunnis and Shiites. But then it will be too late for the West and for Greece with Iraqi refugees arriving on the doorsteps of Europe...

 ***

Το δις εξαμαρτείν και η πτώση της Δύσης στην Μεσοποταμία:

Το κενό ισχύος στο Ιράκ και την Συρία

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης,

Υπεύθυνος Ερευνητικού Προγράμματος Μέσης Ανατολής - ΕΛΙΑΜΕΠ, e.venetis@yahoo.com

*Συγγραφέας του Ο Ελληνισμός στο Σύγχρονο Ιράν (1837-2010), Αθήνα 2011.ISBN: 978-960-7498-85-1.

Η σημερινή κατάσταση στο Ιράκ δεν αποτελεί έκπληξη. Όπως καταδείξαμε και τον Αύγουστο του 2013 στο άρθρο της Καθημερινής «Η Μεσοποταμία φλέγεται για το Χρίσμα του Προφήτη», είχε προβλεφθεί η γεωπολιτική έκρηξη και αστάθεια του Ιράκ παρότι τα διεθνή και ελληνικά ΜΜΕ ασχολούντο με τη Συρία, όταν (τα τελευταία) δεν ασχολούντο με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Απλώς το Ιράκ ήταν «ηφαίστειο που σιγόβραζε».

            Σήμερα το Ιράκ αποσταθεροποιείται λόγω των επανειλημμένων επιπόλαιων και μη ρεαλιστικών αποφάσεων της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και της Βρετανίας το 2003 (αμερικανο-βρετανική εισβολή στο Ιράκ και πτώση Σαντάμ Χουσέιν) που απελευθέρωσαν τις δυνάμεις της αποσταθεροποίησης της Αλ-Κάιντα στην Μεσοποταμία. Παράλληλα η εμμονή της Δύσης στο θέμα της Συρίας την τελευταία τριετία να εκδιώξει τον Ασσάντ από την ηγεσία της χώρας αποτελεί επανάληψη του ίδιου τραγικού λάθους του 2003 στο Ιράκ. Η επιχειρησιακή δεινότητα και επιρροή των Σουνιτών Ουαχαβιτών στο Ιράκ σήμερα έχουν τις βάσεις τους στην Συρία και την εμπειρία που απέκτησαν εναντίον του Ασσάντ. Η Δύση παλινδρομεί απελπισμένα χωρίς γνώση για τα τεκταινόμενα στην περιοχή: αφενός στηρίζει τους Ουαχαβίτες Σουνίτες στην Συρία αφετέρου τους βρίσκει μπροστά της στο Ιράκ.

            Η κρισιμότητα της κατάστασης στο Ιράκ καταφαίνεται από την φάτουα του Σηίτη Μεγάλου Αγιατολλά Σιστανί να πολεμήσουν όλοι οι μάχιμοι Σηίτες. Όταν ο υπερήλικας Σιστανί και από τους λεγόμενους «μη πολιτικούς» ιερωμένους του σηιτικού ιερατείου, προβαίνει σε τέτοια ανακοίνωση-κέλευσμα γίνεται κατανοητό το μέγεθος του πολέμου στο Ιράκ. Ναι, η Δύση πρέπει να καταλάβει ότι το Ιράκ είναι πλέον σε πόλεμο. Κύριο διακύβευμα είναι η ενότητα του Ιράκ με την τριχοτόμηση να φαντάζει κοντύτερα από ποτέ.

            Η στάση της Δύσης στο Ιράκ πρέπει να δομηθεί σε συνδυασμό με την Συρία και την στάση της έναντι του Ασσάντ. Η Δύση καλείται να διαλέξει συμμάχους στην περιοχή. Η πολιτική του «μία στο καρφί και μία στο πέταλο» δεν αποδίδει αλλά αποσταθεροποιεί τις χώρες της Μ. Ανατολής την μία μετά την άλλη. Η αποσταθεροποίηση του Ιράκ και της Συρίας προέρχεται από την αραβική χερσόνησο, σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Εάν η Δύση δεν συγκροτήσει ρεαλιστική πολιτική στην περιοχή άμεσα, τότε το κενό ισχύος της θα κληθούν να καταλάβουν οι περιφερειακές δυνάμεις-χώρες της περιοχής είτε του σουνιτικού είτε του σηιτικού κόσμου. Και τότε θα είναι αργά για την Δύση αλλά και για την Ελλάδα με τους ιρακινούς πρόσφυγες να καταφθάνουν στο κατώφλι της …

Taliban and the West

The Message of Taliban to the West: Diplomacy Presupposes Reciprocity

Dr. Evangelos Venetis

Head of the ELIAMEP Middle East Research Project

The recent attack by the Taliban against the International Airport of Karachi is an important event in the war that rages between the Taliban and the governments of Pakistan and Afghanistan. In fact the attack in Karachi is linked to the attack in Kabul three days ago against Abdullah Abdullah, the future president of Afghanistan based on the elections polls until now. However, given the good climate that was created on June 4 as a result of the exchange of the American sergeant and five Taliban prisoners in Guantanamo, the question is what has changed in the meantime.

According to the announcement of the Taliban, the spectacular attack in Karachi was in response to the bombing of villages adjacent to the Taliban. Obviously the loss of important Taliban executives by airstrikes in the highlands of the country, despite the exchange of June 4 and effort split the Taliban from the West, is an important cause for the attack in Karachi. What is their message? They are able to carry out large-scale strikes suddenly and in unsuspected places. In other words, the security of Pakistan is at stake.

Now if after this flick and switch emotions within five days diplomacy is able to offer something essential is doubtful. Sure it must be considered that the war between the West and the Taliban in Afghanistan and Pakistan will be exacerbated by the withdrawal of American troops at the end of the year from Afghanistan. When there is no trust, diplomacy is unsuccessful. Trust is built upon the spirit of reciprocity and not that of superiority.

***

Μήνυμα των Ταλιμπάν στην Δύση: Η διπλωματία θέλει αμοιβαιότητα

Δρ. Ευάγγελος Βενέτης

Υπεύθυνος Ερευνητικού Προγράμματος Μέσης Ανατολής – ΕΛΙΑΜΕΠ

Η πρόσφατη επίθεση των Ταλιμπάν στο διεθνές αεροδρόμιο του Καράτσι αποτελεί σημαντικό γεγονός επιχειρησιακά στον πόλεμο που μαίνεται μεταξύ της κυβέρνησης των Ταλιμπάν όχι μόνο στο Πακιστάν αλλά και το Αφγανιστάν. Για την ακρίβεια η επίθεση στο Καράτσι συνδέεται με την επίθεση στην Καμπούλ τρεις μέρες πριν εναντίον του Αμπντολά Αμπντολά μελλοντικού προέδρου του Αφγανιστάν βάσει των έως τώρα εκλογικών αποτελεσμάτων. Ωστόσο με δεδομένο το καλό κλίμα που είχε δημιουργηθεί στις 4 Ιουνίου με την ανταλλαγή του Αμερικανού λοχία και των πέντε κρατουμένων Ταλιμπάν στο Γκουαντάναμο, το ερώτημα είναι τι άλλαξε εντός δύο εικοσιτετραώρων.

            Σύμφωνα με την ανακοίνωση των Ταλιμπάν, η θεαματική επίθεση στο Καράτσι ήταν απάντηση στους βομβαρδισμούς χωριών προσκείμενων στους Ταλιμπάν. Προφανώς η απώλεια σημαινόντων στελεχών των Ταλιμπάν από τις αεροπορικές επιθέσεις στα ορεινά της χώρας, παρά την ανταλλαγή της 4^ης Ιουνίου αλλά και η προσπάθεια διαίρεσης των Ταλιμπάν από την Δύση, αποτελούν σημαντικές αιτίες για να προβούν στην επίθεση στο Καράτσι. Το μήνυμα τους; Είναι σε θέση να διεξαγάγουν μεγάλης κλίμακα χτυπήματα σε ανύποπτο χρόνο και σε ανύποπτο μέρος. Με άλλα λόγια η ασφάλεια του Πακιστάν διακυβεύεται.

            Τώρα αν μετά από αυτό το κτύπημα και την εναλλαγή συναισθημάτων εντός πέντε ημερών η διπλωματία είναι σε θέση να προσφέρει κάτι ουσιώδες είναι αμφίβολο. Βέβαιο πρέπει να θεωρείται ότι ο πόλεμος της Δύσης με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν θα οξυνθεί με την αποχώρηση μέρους των αμερικανικών στρατευμάτων στο τέλος του χρόνου από το Αφγανιστάν. Όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, η διπλωματία είναι άκαρπη. Η εμπιστοσύνη κτίζεται σε πνεύμα αμοιβαιότητας και όχι αισθήματος υπεροχής.